گاهی شلوغی‌های دنیا آن‌قدر زیاد می‌شود که یادمان می‌رود ی

گاهی شلوغی‌های دنیا آن‌قدر زیاد می‌شود که یادمان می‌رود یک نفر بالا سر تمام این دویدن‌ها ایستاده است. یک نفر که چشمش به ماست، دلش برای ما می‌تپد و صدایش آرامش محض است.

وقتی تمام راه‌ها به چشمت بسته شد، وقتی خسته شدی از دویدن و نرسیدن، چشمانت را ببند، یک نفس عمیق بکش و تمام دغدغه‌هایت را پرتاب کن سمت آسمان...

آرام در دلت بگو: «خدایا، من بلد نیستم، خودت درستش کن...»

همین یک جمله معجزه می‌کند. بار سنگین نگرانی‌ها را از روی دوشت برمی‌دارد و جایش را به یک آرامش عمیق می‌دهد. وقتی همه‌چیز را به او می‌سپاری، دیگر مهم نیست طوفان چقدر بزرگ است؛ چون می‌دانی کشتی زندگیت دست ماهرترین ناخداست