خاطراتم همیشه دردناک‌اند. شاید آسمانِ بی‌رنگ و بدون ابر،

خاطراتم همیشه دردناک‌اند. شاید آسمانِ بی‌رنگ و بدون ابر، غروبِ آفتاب و سکوت غروب موجب دلتنگی‌ام شده بود. نمی‌دانم، خیلی زود متأثر می‌شدم، قلبم سنگینی می‌کرد و فقط قطرات اشک آرامم می‌ساخت. چرا اینها را می‌نویسم؟ همه بیهوده است، حتی در قلب من و روی کاغذ بی‌معنی به نظر می‌رسد
_ فئودور داستایفسکی