دو سه نفر پیام دادن به همکاران که:

دو سه نفر پیام دادن به همکاران که:

مگه نمی‌دونید تنگه باب‌المندب دست ما نیست و دست یمن هست؟

چند نفر هم پیام دادن که:
مگه نمی‌دونید استفاده از بمب اتم به فتوای رهبر شهید، حرامه؟

پاسخ: کاملا مشخصه که این افراد، اصلا توی باغ نیستن. خیال می‌کنن هدف از هر مطالبه‌ای، اجرای اون موضوع هست! یعنی اصلا نمی‌فهمن که مطالبه چیه و هدف مطالبه‌گر، لزوما رسیدن به مطالبه‌ش نیست. بلکه داره نقشش و بازی می‌کنه.

خب این افراد، وقتی مستند «منتظر دستور امام نباش» رو ندیدن، طبیعیه که به این فهم و رشد فکری نرسیده باشن دیگه. خیال می‌کنن هرکس هر مطالبه‌ای می‌کنه، منظورش اینه که اون موضوع باید اجرا بشه

اصلا نمی‌دونن که مطالبه (نه فحاشی)، خیلی اوقات، یعنی نقش بازی کردن جلوی دشمن. مثل تعزیه که یکی نقش شمر بازی می‌کنه یکی نقش امام حسین(ع). یعنی نقش پلیس بد را ما مردم بازی کنیم جلوی دشمن، تا مسئولی که مثلا مخاطب مطالبه ما هست، براش قدرت تولید بشه و حتی گاهی جلوی مطالبه ما رو هم بگیره تا دستش در مجامع بین‌المللی پر بشه و نقش پلیس خوب رو بتونه بازی کنه.

اصلا این چیزا رو متوجه نمیشن یه عده.

نمیدونن که گاهی ما مردم باید حتی مطالبه بکنیم تا امام، جلوی ما رو بگیره و بشه پلیس خوب.

امنیتی که حضرت زهرا(س) با مطالبه‌گری جلوتر از امیرالمومنین(ع) ایجاد کردن و تونستن جان مولا رو حفظ کنند. برعکس ما که امام رو انداختیم جلو و پشتش قایم شدیم. مثلا اگر همه مردم یکپارچه مطالبه ساخت بمب اتم می‌کردن (درحالیکه همه میدونیم حرامه ولی منافاتی نداره با گفتمانسازیش) ، دشمن میدید که عجب! همه مردم ایران یکصدا ساخت بمب اتم میخوان و تنها مانع ساخت بمب اتم، فتوای رهبرشون هست؛ اونوقت احتمال اینکه دشمن دست کثیفش رو به خون امام آغشته کنه، خیلی کمتر می‌شد!

خیلیا نمی‌فهمن این حرفها رو. که بابا! نقش‌های متفاوت، وظایف متفاوت میاره.

گاهی حتی تو باید مطالبه کنی تا امام دو تا توی سر تو هم بزنه و ساکتت کنه؛ ولی توی دلش میگه دمت گرم!
بعضیام اینا رو میخونن میفهمنا!
ولی دوست دارن نفهمن.