خسته شدم دیگه

خسته شدم دیگه
همه جا ازم انتظار دارن خوب باشم درست رفتار کنم ادا دربیارم لبخند بزنم تظاهر کنم خوشحالم خب نمیتونم
دیگه نمیتونم نمیکشم
خسته شدم‌ از بس هی تو سرم زدن که نه دختر نباید اینکارو کنه نباید سرش تو گوشی باشه نباید نباید نباید
من از اون پسره ی معتاد بی خاصیت چی کم دارم؟
همه کار میتونه بکنه ولی تا من یچی میگم نهه تو نباید اینکارو کنی
نیکا دیگه بزرگ شده درک میکنه
درد و درک میکنه مرض و درک میکنه من خودمو نمیتونم درک کنم شمارو درک کنم؟ اگه من ۱۴ ساله درک میکنم پس اون عنتر بی خاصیت ۱۷ ساله هم درک میکنه دیگه مگه نه؟
فقط من باید به فکر مشکلا باشم؟ فقط باید بشینم و نگاه کنم چطور لقمه رو از دهن من درمبارن به بقیه میدن؟ چطور حتی پدر و مادرم هم منو دوست ندارن؟
تاکی باید گریمو بگه دارم؟ تا کی؟
تا کی باید ببینم که همه گوشیاشون با نوتیف و تماس داره منفجر میشه ولی تنها زنگی که گوشی من میخوره آلارم قرصامه؟
تاکی؟؟
اگه قراره همیشه همینطور محدود بمونم بگین خودمو بکشم حداقل راحت شم بگین حداقل الکی هرشب منتظر روز خوش نمونم منتظر نمونم یکی بهم کمک کنه