عآدت نکرده بــودمـ…

عآدت نکرده بــودمـ…
بــه آینکه کسـی همـه‌چ ـیو آین‌قدر بــی‌صـدآ بــلد بــآشـه.
عآدت ندآشـتمـ بــه نگآهی که قبــل آز آینکه ح ـرف بــزنمـ،
تمـآمـ ج ـمـله‌هآمـ رو آز توی نفسـ‌هآمـ مـی‌دزده.
بــه لمـسـ آرومـی که
ح ـتی آز تپــشـ قلبــمـ همـ خ ـبــر دآشـت…

کمـ‌کمـ یآد گرفتمـ
بــه تو، بــه ح ـضـورت،
بــه آینکه کنآرمـ بــآشـی بــدون آینکه چ ـیزی بــگی.
یآد گرفتمـ که سـکوتت خ ـودشـ یک ج ـهآن ح ـرف بــود.
آون‌قدر یآد گرفتمـ…
که یآدمـ رفت خ ـودمـ چ ـی بــآید بــگمـ،
یآدمـ رفت بــنویسـمـ،
یآدمـ رفت بــه مـآه نگآه کنمـ که همـیشـه‌آمـ بــآهآشـ دردِ دل دآشـتمـ.

ح ـوآسـمـ نبــود…
دآشـتمـ همـه‌ی آون ظـرآفت‌هآیی رو که آزت یآد گرفته بــودمـ
قطـره‌قطـره مـی‌ریخ ـتمـ توی دل قلمـ‌هآمـ،
توی رنگ‌هآمـ،
توی هر چ ـیزی که شـبــ‌هآمـ رو روشـن مـی‌کرد.

و یه ج ـآیی…
فهمـیدمـ چ ـشـمـآت شـبــیه هیچ ـ‌کسـی نبــود.
نه توی شـهر، نه توی دنیآ،
نه ح ـتی توی خ ـیآلآتمـ.
آون نگآهِ عج ـیبــت رو
بــردآشـتمـ
آرومـ گذآشـتمـ روی آسـمـون دلمـ…
تآ هرکسـ رد مـی‌شـه
بــدونه یه‌بــآر…
یه نفر بــود
که نگآهشـ دنیآ رو آز آول سـآخ ـت.