من و تو بار دیگر رفت، و ایران سرافراز پابرجاست...

من و تو بار دیگر رفت، و ایران سرافراز پابرجاست...

آمدند… از دور و نزدیک، با نام‌ها و طرح‌ها
با وعده‌هایی که در باد ساخته شده بود

گمان کردند این خاک، فراموش می‌کند
گمان کردند تاریخ، تسلیم صداهای بلند می‌شود

اما گذر زمان چیز دیگری گفت

یکی‌یکی رفتند
نه از روی صحنه، از حافظه تاریخ
نه با هیاهو، بلکه با خاموشی

و اینجا ماند
سرزمینی که بارها دیده بود آمدن‌ها و رفتن‌ها را
و هر بار، از دل همان طوفان‌ها
قوی‌تر از قبل ایستاده بود

ایران ماند
نه به اسم، به ریشه
نه به شعار، به ایستادگی