در ور خش غمها م توان چون اس بود

💜💜
در كوير خشك غمها مى توان چون ياس بود
در ميان سنگ دلها جارى احساس بود
مى توان با گرمى دستان پر مهر خدا
ساقه هاى خشك هر دلواپسى را داس بود
مى شود حتى به دست شبنم وقت سحر
شيشه زنگار هر متروكه را الماس بود
كاش تا در انتخاب كينه و خوبى كمى
ميشد از خوبى پر و در كينه پر وسواس بود
زردى پاييزى باغ اميد و آرزو
در نگاهت رنگ سرخ غنچه ى گيلاس بود
كاش مى شد صحبت از داس و هرس هرگز نبود
هر چه بود الماس بود و ياس بود، احساس بود