شعری از ویل :

شعری از ویل :

نه از بیم دوزخ ، نه شوق بهشت
تو خوده قبله ای در دل سرنوشت
اگر روزه گارم ز هم واژگون
بمان با دلم ، ای دلیل سکون
قسم بر همان لحظه اولین
که بی تو جهان ، نیست جز آهنین
تو باشی من باشم یک نفس
همین عشق ما را کفایت بس است