درود

درود
اینجا ورساچه ست، ساخته شده برای ماندگاری. ✦

یه چیزی که این مدت واقعاً داره اذیتم می‌کنه اینه که نسل‌های اول ویپاپ یه فضای مشخص و قابل‌درک از این جریان ساختن، اما تو نسل جدید انگار خیلی‌ها دیگه به اون چارچوب و قوانین توجهی ندارن. نه خبری از کمپانی‌های جدی مثل قبل هست، نه اون ساختار منسجم و پیوسته‌ای که باعث می‌شد مسیر رشد هنرمندا شکل مشخصی داشته باشه. اگر هم جایی هنوز اسم کمپانی روشه، فعالیتش اون‌قدر کمه که عملاً اون نقش قبلی رو ایفا نمی‌کنه.

از اون طرف خیلی‌ها بدون اینکه وارد فضای واقعی تمرین و تعهد بشن، خودشون مستقل و خودخوان دارن کارشون رو جلو می‌برن. این از یه جهت خوبه، چون آزادی عمل بیشتری هست، اما از یه طرف دیگه باعث شده اون حس “فضای جدی و ساختاریافته” که شبیه کیپاپ بود کم‌رنگ بشه. همون فضایی که توش دبیو معنی داشت، قانون وجود داشت، و هر کسی باید مرحله به مرحله رشد می‌کرد.

این چند وقت هم اسم «استارپاپ» خیلی زیاد شنیده میشه. خیلی‌ها بدون اینکه واقعاً بدونن اونجا چه ساختاری داره یا اصلاً مناسبشون هست یا نه، فقط چون ترند شده یا یه لینک و اسم دیده‌ن، می‌خوان واردش بشن. در حالی که واقعیت اینه که هر فضایی می‌تونه هم فرصت باشه هم فشار؛ هم می‌تونه مسیر رشد بده، هم اگر بدون آگاهی واردش بشی، ممکنه فرساینده و حتی آزاردهنده باشه.

در نهایت چیزی که مهمه اینه که آدم‌ها قبل از دویدن دنبال اسم‌ها و فضاهای جدید، خودشون رو جدی بگیرن؛ تمرین کنن، روتین داشته باشن، روی صداشون، بدنشون، پوستشون و مخصوصاً مهارت‌هاشون کار کنن. چون هیچ اسمی، چه ویپاپ باشه چه استارپاپ، بدون تلاش واقعی و آگاهانه تبدیل به مسیر درست نمی‌شه فقط یه عنوان می‌مونه.

موفق باشید!
#Versace #ایران