قصّهُ العشقِ لا انفصام لها

قصّهُ العشقِ لا انفصام لها
فُصِمَت ها هُنا لسانُ القال
ما لِسَلمی و من بذی سَلَمِ
أینَ جیرانُنا و کیف الحال
فی جمالِ الکمالِ نِلتَ مُنی
صَرَّفَ اللهُ عَنکَ عَینَ کمال
یا برید الحِمی حَماکَ الله
مرحباً مرحباً تعال تعال

قصه‌ی عشق را پایان و گسستی نیست اما توانی برای گفتار و زبان نمانده و کلام از شرح، عاجز است و درمانده؛
ای باد صبا، معشوق من در چه حالیست و همدلان و عاشقانی که در بارگاه و کوی محبوبند چه می‌کنند؟
در نهایت زیبایی و شکوه به آزوهایت رسیدی و کامروا شدی، خداوند تو را از همه چشم‌های بدخواهان دور گرداند.
ای قاصد درگاه دوست؛ خوش آمدی، بیا و فرود آی که خداوند حافظ توست...