تنها که باشی

تنها که باشی
بیقراری امانت نمیدهد
هر چقدر هم که خودت را به بیخیالی بزنی بی فایده است....
به هر دری که میزنی چیزی جز درد نصیبت نمیشود....
و غم است که روی غم هایت انباشته میشود....
هر لحظه بیشتر و بیشتر
گوشی نداری که برایش از حرفهایت بگویی
کسی را نداری که بدون دغدغه برایش از دردهایت بگویی....
به همه جا که سرک کشیدی خسته و درمانده برمیگردی سرجای اولت...
خودت مانده ای و کوهی از درد که نایی برایت نگذاشته....
خودت مانده ای
یک شب طولانی و یک دنیا تنهایی...