من از قاب همین گوشی گاهی زُل

من از قاب همین گوشی گاهی زُل
میزنم به چَشم هایت به بُلندای قامتت
به سیاهی مُژه ات به مو های جو گندمی ات
خدا نِگهت دارد ما همچنان نگاهت کنیم
وگرنه که وِصال تو برای ما مثل پرنده ایست
که قَصدگرفتنش را داریم وهی می پَرد وهی می,پرد و هی می پرد.!