به یاد رفقای گلم

مرا چو یاد زیار ودیار خویش آید
هزار ناله زار از درون ریش آید
نسشته در پی زانوی غربتم شب و روز
خدا داند از این پس مرا چه پیش,آید

🌹🌹🌹🌹🌹

نه مرا طاقت غربت نه تو را خاطر قربت
دل نهادم به صبوری که جز این چاره ندانم