از وختی رتی دنیای وختش یه نظم عجیبی پیدا کرد

«از وَختی رَتی، دُنیایِ وَختِش یه نِظِمِ عجیبی پیدا کِردِه هَر چی بی‌اَهمیت بو، مَعنا دارِ بَیدِه، و هَر چی مُهم‌تر بی، ریخته تو خُوِش تُو ای خَلا، نه غَم مونده نه اُمید،فَقَط تَکرارِ نَفَس کِ انگار از عادَت می‌آیه، نه زِ زِندِگی. مِ دونُم، نَمِشه تا آخِرِش اَز یاد بُورِد، ولی مِشه یادِه تا حَدِ بی‌تَفاوُت کُندِن گاهی به آینه نِگاه می‌کُنُم و نِمی‌فَهمُم، کُدومِمون زِندِه اِیستِه؟... مِه، یا اون انعکاسی کِ وانِمُود کُنه هنوز دوام داره و شاید همین، مَعنایِ زِندِگِی کِردِن پِسِ عِشق بَشِه:"اِدامِه دَادِن، نَه از سَرِ خواستَن، بَلکِه از سَرِ اِز یاد بُورِدَنِ دَلیِلِ اِیستادَن."

#ابدی