خوشحالی به معنی نبود غم نیست

خوشحالی  به معنی نبود غم نیست،
خوشحالی  ، به معنی کنار اومدن با غم هست..

و این پذیرش غم نشان ضعف نیست

پذیرش غم یعنی خودتون رو به جای جنگیدن بذارید در معرض تصمیم گیری،
تصمیم گرفتن برای انجام کار درست،
وقتی ذهن رو روی حالت تصمیم گیری بذاریم،
خودش رو از بقا جدا می‌کنه،
و حالتی رو میگیره که شما مسیر هابی رو میبینی که قبلاً نمیدیدی
آدم هابی رو پیدا می‌کنی، که شاید قبلاً وجود داشتن اما شما ازشون استفاده نمی‌کردی،
وقتی میپذیری درد رو و باخت رو، به درونت یک فرصت میدی که خودش رو بازیابی کنه.
به ذهنت فرصت میدی که خودش رو
بازسازی و بازتعریف کند.

ذهنی که در حال جنگ با غم است، یک سرزمین اشغال شده است. تمام منابعش صرف دفاع، حمله و مدیریت بحران لحظه‌ای می‌شود. در این حالت، هیچ انرژی‌ای برای ساختن، برای خلاقیت، یا برای دیدن افق‌های جدید باقی نمی‌ماند. تمام تمرکز بر روی دشمنی است که از درون در حال فرسایش است.

اما وقتی غم را می‌پذیری، در واقع اعلام آتش‌بس می‌کنی. این آتش‌بس به معنای تسلیم شدن در برابر دشمن نیست؛ بلکه به معنای شناختن آن به عنوان بخشی از واقعیت کنونی سرزمین وجودت است. با این پذیرش:

۱. انرژی آزاد می‌شود:
انرژی‌ای که پیش از این صرف سرکوب، انکار و جنگ می‌شد، اکنون آزاد می‌شود. این انرژی می‌تواند صرف تحلیل، درک و تصمیم‌گیری شود. ذهن از حالت «جنگجو» به حالت «معمار» تغییر وضعیت می‌دهد. به جای تخریب، به فکر ساختن می‌افتد.
۲. معنایابی آغاز می‌شود:
تا زمانی که با درد می‌جنگید، درد فقط یک عامل مخرب است. اما وقتی آن را می‌پذیرید، این سوال مطرح می‌شود:
"این درد چه چیزی را به من می‌آموزد؟ این فقدان چه ارزشی را در زندگی من آشکار کرد؟" پذیرش، دروازه‌ای به سوی معنا بخشیدن به رنج است. زخم را پاک نمی‌کند، بلکه آن را به بخشی از داستان شما تبدیل می‌کند؛ داستانی از بقا، رشد و خرد.
۳. ادراک واقعیت کامل‌تر می‌شود:
انکار غم، مانند بستن چشم بر روی بخشی از نقشه زندگی است. شما نمی‌توانید با یک نقشه ناقص به درستی مسیریابی کنید. پذیرش غم، یعنی باز کردن چشم‌ها و دیدن تمام نقشه، با همه پستی‌ها و بلندی‌هایش. تنها در این صورت است که می‌توانید بهترین مسیر را برای ادامه راه انتخاب کنید، مسیری که واقع‌بینانه و پایدار باشد.

۴. تاب‌آوری حقیقی شکل می‌گیرد:قدرت و تاب‌آوری، از انکار سختی‌ها به وجود نمی‌آید. قدرت حقیقی، از در آغوش کشیدن سختی‌ها و عبور آگاهانه از میان آن‌ها متولد می‌شود. هر بار که غمی را می‌پذیرید و با آن کنار می‌آیید، به ذهن خود می‌آموزید که قادر است از تاریکی عبور کند و قوی‌تر از قبل ظاهر شود. شما در حال ساختن یک عضله روانی هستید که در طوفان‌های آینده زندگی، تکیه‌گاه شما خواهد بود.
بنابراین، خوشحالی به معنی نبود غم نیست. خوشحالی، ظرفیت و شجاعتِ در برگرفتن تمامیتِ تجربه انسانی است؛ هم شادی و هم غم، هم پیروزی و هم شکست. این پذیرش، شما را از قربانی بودن شرایط به معمار سرنوشت‌تان تبدیل می‌کند و این، عمیق‌ترین شکل آزادی و قدرت است.