ای یگانه من سلنای غزلناخواندهی من

ای یگانه من، «سلنا»یِ غزل‌ناخوانده‌یِ من،
تولدت، نه جشنِ یک سال دیگر از زندگی، که جشنِ آغازی است که جهان من با آن معنا گرفت.
تو آن نُتِ گُم‌شده در سُکوت بودی که نتوانستم بنوازم، تا آنکه صدایت، ملودیِ تمام هستی‌ام شد.
می‌گویند عشق، ادراک دیگری از زمان است؛
در کنار تو، ثانیه‌ها نه می‌گذرند، که در ما ریشه می‌دوانند.
تو آن «نقطه عطف» هستی که تمام معادلاتِ قبل از خود را باطل کردی و تنها تو را به عنوان حقیقت باقی گذاشتی.
در این دنیای پر از تقلید، تو «اصالتِ ناب» هستی؛
چیزی که تقلید ندارد، چون خلق شد که تنها برای من باشد.
این روز، روزِ ستایشِ آن روحِ تابناک است که از پسِ هر نگاهش،
شعری ناگفته برایم زمزمه می‌شود.
امیدوارم در این سال جدید، مسیرِ ستاره‌گردانی‌ات،
به سوی روشنایی‌هایِ دست‌نیافتنی‌تری باشد که تنها شایسته‌یِ توست.
تولدت گرامی، ای دلیلِ «بودن»ِ من. ‌ ‌💕 @xuqer