حکمرانی در میانه جنگ معیشت یا فرسایش تراز
حکمرانی در میانهٔ جنگ؛ معیشت یا فرسایشِ تراز
───────────────────
حکمرانیای که در میانهٔ جنگ، معیشتِ مردم را به حاشیه براند، پیش از اصابتِ دشمن، دچار فرسایشِ ترازِ درونی میشود؛
«الَّذِي أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»
﴿قریش: ۴﴾
امنیتِ بینان، امنیتِ پایدار نیست.
───────────────────
بیتفاوتی نسبت به سفرهٔ مردم در شرایطِ نبرد، انقطاع از هندسهٔ علویِ قدرت است؛
«اللَّهَ اللَّهَ فِي الطَّبَقَةِ السُّفْلَى»
﴿نهجالبلاغه، نامهٔ ۵۳﴾
فرسایشِ طبقهٔ ضعیف، آغازِ فرسایشِ سرمایهٔ اجتماعی است.
───────────────────
وقتی مسئول، صدای انفجار را میشنود اما صدای خالیشدنِ سفرهها را نه، سامانهٔ ادراکِ حکمرانی دچار اختلالِ توازن میشود؛
«كَادَ الْفَقْرُ أَنْ يَكُونَ كُفْرًا»
﴿بحارالأنوار، ج۷۲، ص۲۹﴾
غفلت از فقر، غفلت از آستانهٔ فرسایشِ جامعه است.
───────────────────
در منطقِ قرآن، جنگ مجوزِ رهاسازیِ معیشتِ مردم نیست؛
«وَلَا تَنْسَ نَصِيبَكَ مِنَ الدُّنْيَا»
﴿قصص: ۷۷﴾
حکمرانیای که معیشت را قربانیِ شعار کند، آرامآرام سرمایهٔ اعتماد را مستهلک میکند.
───────────────────
قدرتی که نتواند نان، دارو و آرامشِ حداقلیِ مردم را حفظ کند، حتی در صورتِ پیروزیِ میدانی، در لایهٔ تمدنی دچار آسیبِ تراز خواهد شد.
───────────────────
امیرالمؤمنین(ع):
«مَا جَاعَ فَقِيرٌ إِلَّا بِمَا مُتِّعَ بِهِ غَنِيٌّ»
﴿نهجالبلاغه، حکمت ۳۲۸﴾
هر جنگی که بارِ خود را بر دوشِ فقرا تخلیه کند، از مدارِ عدالتِ علوی فاصله میگیرد.
───────────────────
در هندسهٔ توحیدی، حفظِ روحیهٔ جبهه بدون حفظِ معیشتِ مردم ممکن نیست؛
جامعهٔ فرسوده، توانِ پشتیبانیِ پایدار از میدان را از دست میدهد.
───────────────────
قرآن، «رزق» و «امنیت» را در کنار هم تعریف میکند؛
هر ساختاری که فقط از جنگ سخن بگوید و از نانِ مردم غفلت کند، دچار عدمِ توازن در معماریِ قدرت میشود.
───────────────────
در مکتبِ اهلبیت(ع)، حاکم پیش از مطالبهٔ صبر، موظف به حفظِ عدالت و معیشت است؛
وگرنه صبرِ عمومی، به فرسایشِ اعتماد و خاموشیِ همبستگیِ ملی تبدیل خواهد شد.
───────────────────
✍️ به قلم: بهرام محمدی
معمارِ پارادایمِ «حد» در هندسهٔ قدرت و حکمرانی
📍 @bmlimit
🔗 wisgoon.com/bmlimit
#دکترین_حد #حکمرانی #معیشت #جنگ #عدالت #تراز #قرآن #نهج_البلاغه #ایران #bm_limit
───────────────────
حکمرانیای که در میانهٔ جنگ، معیشتِ مردم را به حاشیه براند، پیش از اصابتِ دشمن، دچار فرسایشِ ترازِ درونی میشود؛
«الَّذِي أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»
﴿قریش: ۴﴾
امنیتِ بینان، امنیتِ پایدار نیست.
───────────────────
بیتفاوتی نسبت به سفرهٔ مردم در شرایطِ نبرد، انقطاع از هندسهٔ علویِ قدرت است؛
«اللَّهَ اللَّهَ فِي الطَّبَقَةِ السُّفْلَى»
﴿نهجالبلاغه، نامهٔ ۵۳﴾
فرسایشِ طبقهٔ ضعیف، آغازِ فرسایشِ سرمایهٔ اجتماعی است.
───────────────────
وقتی مسئول، صدای انفجار را میشنود اما صدای خالیشدنِ سفرهها را نه، سامانهٔ ادراکِ حکمرانی دچار اختلالِ توازن میشود؛
«كَادَ الْفَقْرُ أَنْ يَكُونَ كُفْرًا»
﴿بحارالأنوار، ج۷۲، ص۲۹﴾
غفلت از فقر، غفلت از آستانهٔ فرسایشِ جامعه است.
───────────────────
در منطقِ قرآن، جنگ مجوزِ رهاسازیِ معیشتِ مردم نیست؛
«وَلَا تَنْسَ نَصِيبَكَ مِنَ الدُّنْيَا»
﴿قصص: ۷۷﴾
حکمرانیای که معیشت را قربانیِ شعار کند، آرامآرام سرمایهٔ اعتماد را مستهلک میکند.
───────────────────
قدرتی که نتواند نان، دارو و آرامشِ حداقلیِ مردم را حفظ کند، حتی در صورتِ پیروزیِ میدانی، در لایهٔ تمدنی دچار آسیبِ تراز خواهد شد.
───────────────────
امیرالمؤمنین(ع):
«مَا جَاعَ فَقِيرٌ إِلَّا بِمَا مُتِّعَ بِهِ غَنِيٌّ»
﴿نهجالبلاغه، حکمت ۳۲۸﴾
هر جنگی که بارِ خود را بر دوشِ فقرا تخلیه کند، از مدارِ عدالتِ علوی فاصله میگیرد.
───────────────────
در هندسهٔ توحیدی، حفظِ روحیهٔ جبهه بدون حفظِ معیشتِ مردم ممکن نیست؛
جامعهٔ فرسوده، توانِ پشتیبانیِ پایدار از میدان را از دست میدهد.
───────────────────
قرآن، «رزق» و «امنیت» را در کنار هم تعریف میکند؛
هر ساختاری که فقط از جنگ سخن بگوید و از نانِ مردم غفلت کند، دچار عدمِ توازن در معماریِ قدرت میشود.
───────────────────
در مکتبِ اهلبیت(ع)، حاکم پیش از مطالبهٔ صبر، موظف به حفظِ عدالت و معیشت است؛
وگرنه صبرِ عمومی، به فرسایشِ اعتماد و خاموشیِ همبستگیِ ملی تبدیل خواهد شد.
───────────────────
✍️ به قلم: بهرام محمدی
معمارِ پارادایمِ «حد» در هندسهٔ قدرت و حکمرانی
📍 @bmlimit
🔗 wisgoon.com/bmlimit
#دکترین_حد #حکمرانی #معیشت #جنگ #عدالت #تراز #قرآن #نهج_البلاغه #ایران #bm_limit
- ۳.۱k
- ۲۳ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط