⋆ ───────── ☾ ───────── ⋆

⋆ ───────── ☾ ───────── ⋆
☾ 𝔴𝔢𝔩𝔠𝔬𝔪𝔢 𝔱𝔬 𝔪𝔶 𝔡𝔞𝔯𝔨 𝔢𝔯𝔞 ☾
⋆ ───────── ☾ ───────── ⋆


قبل از اینکه چیزی بگم، بذارید بدونید ماجرا چیه.
یه نفر مدتیه کاوریست‌هایی رو که چندان شناخته‌شده نیستن هدف هیت و توهین قرار میده؛ از تحقیر صداشون گرفته تا تهدید به پخش اطلاعات شخصی‌شون. شاید چون معروف نیستن، خیلی‌ها اهمیت ندن… اما من فکر می‌کنم بی‌صدا بودنِ قربانی، دلیل نمی‌شه صدای آزاردهنده شنیده نشه.»
⋆ ───────── ☾ ───────── ⋆
می‌دونی چی بیشتر از هر فحشی درد داره؟
اینه که آدمی چیزی رو با ذوق بسازه، وقت بذاره، تمرین کنه، صدایش رو ضبط کنه، شاید بارها از خودش بپرسه "خوبه؟ کسی خوشش میاد؟"… و آخرش به جای اینکه حتی یک بار باهاش مثل یک انسان حرف بزنن، فقط چند کلمه‌ی زشت تحویلش بدن.

تو شاید فکر کنی فقط یک کامنت نوشتی.
فقط چند تا فحش گفتی.
فقط خواستی یک نفر رو از چیزی که دوست داره دور کنی.

اما پشت اون صفحه، یک آدم واقعی نشسته.
آدمی که شاید تمام شجاعتش رو جمع کرده تا صدایش رو به بقیه نشون بده.

نقد کردن آسونه.
تحقیر کردن حتی آسون‌تره.
اما اینکه بتونی بدون شکستن آدمی که روبه‌روته حرف بزنی، چیزیه که خیلی‌ها بلد نیستن.

و وقتی برای ساکت کردن یک نفر به تهدیدِ پخش شماره و اطلاعات شخصی‌ش می‌رسی، دیگه اسمش نظر دادن نیست.
اون لحظه دیگه مسئله‌ی کاور و ویپاپ و صدا نیست؛ مسئله اینه که چرا فکر کردی حق داری امنیت و آرامش یک انسان رو وسیله‌ی دعوات کنی.

هیچ‌کس مجبور نیست چیزی رو دوست داشته باشه.
اما هیچ‌کس هم مجبور نیست برای دوست نداشتنش، دیگری رو خرد کنه.

شاید صدای اونا برای تو خوب نباشه.
شاید کاورشون رو دوست نداشته باشی.
اشکالی نداره.

فقط یادت باشه پشت هر صدایی که مسخره کردی، ممکنه کسی بوده باشه که برای شنیده شدن، مدت‌ها با ترس خودش جنگیده.

و امیدوارم یه روز بفهمی…
آدم‌ها همیشه چیزی رو که شکوندی به یاد نمیارن؛ اما حسی رو که هنگام شکسته شدن بهشون دادی، خیلی سخت فراموش می‌کنن.

پس اگر چیزی دوست نداری، رد شو.
اما حریم یک انسان، چیزی نیست که برای برنده شدن در یک دعوای اینترنتی خرجش کنی.»

اد استوری؟