به زیباترین زندگیام

به زیباترینِ زندگی‌ام
ای آغازِ تمامِ روشنی‌ها،
وقتی تو می‌خندی، خورشید از میان ابرها بیرون می‌آید،
و من، کودکِ دلخوشِ نگاهت می‌شوم
می‌دوم میانِ لحظه‌هایی که بویِ تو را دارند،
راه می‌افتم به سمت آرامشِ بی‌پایانِ نامت…
تو معنایِ هر واژه‌ای از عشق هستی،
نه در کلمه‌ها، بلکه در حضورِ ساده‌ات،
در لمسِ واژه‌ای از “دوستت دارم”
که از لبم پرواز می‌کند، و رویِ دلت می‌نشیند.
هر غروب، رنگِ چشمانِ تو را دارد،
هر سپیده، از گرمایِ دستانت می‌گذرد،
و من شکر می‌کنم که جهان، با تو ساخته شد،
که حتی سکوت، در کنارِ تو، ترانه می‌شود.
تو ماندی، مثلِ نوری در انتهایِ هر تاریکی،
مثلِ امیدی میانِ روزهایِ بی‌نام و نشان،
و من، هنوز در چشم‌هایت خانه دارم،
در لبخندت وطن دارم،
در مهربانی‌ات زندگی را باز یاد می‌گیرم.
اگر روزی زمین خاموش شود،
اگر آسمان از ستاره‌ها خالی بماند،
باز دلم با تو روشن است،
با تو، که زیباتر از تمامِ فاصله‌ها،
از تمامِ ترس‌ها و نبودن‌ها،
در قلبم جاودان مانده‌ای.
تو همان “همیشه”ای،
که زمان از یادش می‌افتد،
و عشق در برابرش سر خم می‌کند.
زیباترینم
بمان در نگاهم، در نفسم، در آرامِ شب و در شورِ صبح،
تا جهان بی‌وقفه عاشق باشد —
چون تو در آنی.