خاصیت خاطرات همینه که بالاخره یه جایی یقهتو میگیرن و

خاصیت خاطرات همینه ؛ که بالاخره یه جایی یقه‌تو می‌گیرن و حالیت می‌کنن «فراموشی» فقط یه واژه‌ست که خودشو توی دایره لغات زندگی جا کرده.
حالیت می‌کنه آهنگا زورشون به بغض گلوت می‌رسه، که شب زورش به دلتنگی‌هات می‌رسه، حالیت می‌کنه توی قلبت یه زخم عمیق هست که هیچ‌وقت قرار نیست خوب بشه.
باور کن خاطرات، با فراموش کردن در تضاده عزیز من!
نمیشه لحظه‌هایی رو که با روحت زندگی کردی رو فراموش کنی.
نمی‌تونی خنده‌های کسی که باعث گریه‌ت شده رو فراموش کنی.
نمی‌تونی چشمایی که خودتو توش دیدی رو فراموش کنی!
یعنی زورت نمی‌رسه . . .
در نهایت هم دست خودتو می‌گیری و ساکت می‌شینی یه گوشه از زندگیت و مثل بچه‌ای که توی بازی راش ندادن، با دنیا قهر می‌کنی، با آدما، یا حتی با خودت؛
بعد زل می‌زنی به ردِ خاطراتی که هیچ‌وقت قرار نیست از زندگیت پاک بشن . . .