ای پیشوای سترگ جاودان

ای پیشوای سترگِ جاودان،
ای آن‌که نامت در طنینِ تاریخ، هم‌سنگِ عزت و اقتدار یک ملت شد...

اکنون که طوفانِ حوادث فرو نشسته و غبارِ نبردی سهمگین از سیمای روزگار کنار رفته است، ما ایستاده‌ایم بر بلندای پیروزی‌ای که ریشه در ایمانِ تو داشت؛
در آن نگاه نافذی که افق‌های دور را پیش از آن‌که دیگران ببینند، درمی‌یافت.

اینک ایران، سرافراز و استوار، چونان کوهی است که تندبادهای خصم، جز صلابتش نیفزودند.

آری، در هنگامه‌ای که قدرت‌های پوشالیِ جهان، با هیاهوی زر و زور، خود را مالک سرنوشت ملت‌ها می‌پنداشتند، این اراده‌ی برخاسته از مکتب تو بود که معادلات را درهم شکست؛ و چنان شد که آنان که خود را ابرقدرت می‌خواندند، در برابر صلابت ایران، به اعترافی ناگزیر تن دادند و شروطی را پذیرفتند که روزی حتی تصورش را نیز برنمی‌تافتند.

ای رهبر شهید،
این فتحِ بی‌منازع، این شکوهِ برخاسته از دلِ رنج‌ها، این عزتی که در تار و پود تاریخ تنیده شد، همه و همه، ثمره‌ی سالیانِ ایستادگی و تدبیر شماست .
شما آن چراغی بودی که در تاریک‌ترین شب‌ها، راه را از بیراهه جدا ساختید و ملتی را به یقین رساندید که می‌توان ایستاد و پیروز شد.

اکنون، هرچند قامتت در میان ما نیست، اما حضورت در روح این سرزمین جاری‌ست؛
در هر تپشِ قلبی که به نام ایران می‌تپد،
در هر گامی که به سوی آینده‌ای مقتدر برداشته می‌شود.

دلتنگی‌مان را گریزی نیست ، که این از دوریِ قله‌ای است که بر آن تکیه داشتیم.

بدانید که تاریخ، نام شما را بر سطرهای زرینِ خود خواهد نگاشت؛ و هر نسلی که از پسِ نسل دیگر خواهد آمد، از شما خواهد گفت ، از مردی که ایران را به اوجِ اقتدار رساند و عزت را از آرزو، به واقعیت بدل ساخت.

سلام بر تو،
ای برافرازنده‌ی پرچمِ عزت،
که تا تاریخ زنده است، نامت بر قله‌های افتخار خواهد درخشید.

امیر مهرداد خسروی