انسانها را دوست میداشت اما از دور به محض آنکه نزدیک م

انسان‌ها را دوست می‌داشت؛ اما از دور. به محض آنکه نزدیک می‌شدند تعادل دنیای درونش را به هم می‌زدند و او را با خود بیگانه می‌کردند. تنها دلش می‌خواست از دور تماشایشان کند و درباره‌شان خیال ببافد.
راجب افکارشان تفکر کند ، و برای هر انسان ، پایانی قشنگ برای داستان غم انگیزشان ، رقم بزند.