غربت آن است که با جمعی و جانانت نیست

"غربت آن است که با جمعی و جانانت نیست"
از تو هم با خبر آن سرو خرامانت نیست

خنده بر لب زده ام یک دل پر خون دارم
چه کنم با غم و تشویش که مهمانت نیست

هر که با خود بزند حرف، نه، دیوانه که نیست
با خودت حرف بزن تا مه تابانت نیست

محرمِ راز کسی نیست در این دور و زمان
سایه ای بر سر این بی سر و سامانت نیست

غربت آن است که باشد همه با او و تو نه
دل جامانده ببین باز نگهبانت نیست