چشم ها غرق تماشا ،  که نیامد  عباس  

چشم ها غرق تماشا ،  که نیامد  عباس  
نگران  بر  لب  دریا   ،   که  نیامد  عباس
اشک ها همسفر آه ، در آن لحظه ی تلخ
خسته  از  دیدن  صحرا  که ، نیامد عباس
کودکان    منتظر   او   که   مگر   بر گردد
آه  از این شوق تماشا ، که نیامد عباس؟!
بانگی  از  دور  که  در حنجره  زخمی دارد
می کند  فاش  سخن را : که نیامد عباس
کودکی  از  دل خیمه  ،  به  پدر می گوید :
تو  ندیدیش  ؟ بگو  ،  یا  که  نیامد  عباس!