پَست‌ترین آدم‌ها، اونایی‌ان که نبودنِ ما رو با خودمون تمر

پَست‌ترین آدم‌ها، اونایی‌ان که نبودنِ ما رو با خودمون تمرین می‌کنن؛ یعنی نقشه‌ی نبودَنِمون رو می‌کِشَن و کم‌کم عملی‌اش میکنن.
مثلاً تعداد پیام‌ها و تماس‌ها رو کم میکنن و زمانِ دیدارها رو هم همینطور؛
کمتر میگن دوستمون دارن و کمتر کنارمون ابرازِ خوشحالی میکنن؛
معمولاً سرشون به شکلی ناگهانی شلوغ میشه و حتی وقتِ جواب‌دادن به ضروری‌ترین سوال‌های ما رو هم ندارن؛
این‌ها، پَست‌ترینَن و البته خودخواه‌ترین؛
می‌خوان خودشون آسیب نبینن و به اصطلاح خودشون ما رو کم‌کم کنار بذارن که جای‌ خالی‌مون وسط زندگی‌شون چاله درست نکنه؛ اما ما از همه‌جا بی‌خبریم، هِی تلاش می‌کنیم برای بهترشدنِ اوضاع و هِی از خودمون سوال می‌کنیم چرا فلانی اینطوری شده؟ چرا تماس‌ نمی‌گیره؟ چرا پیام نمیده؟ چرا، چرا و چرا؛
آخرش هم اون میره و ما می‌مونیم با این طرزِ تفکر که: هرچی بیشتر خوبی کنی، طرف زودتر وِلِت میکنه میره..