مگر مهم است که

مگر مهم است که
هنوز تمام افعالم در امتداد تو صرف می شوند
همین که شعری در دلم هست
که ارزش بدخیم شدن داشته باشد.. کافی ست..

این روزها که به صرف بوسه،
در آغوش دیگری سرو می شوی
تمام افکارم در تو زخم می خورند
که تو در انتهای تنت هدر می روی و
من در ابتدای خیانتت، آبـــــرو داری می کنم..


تخت خواب خواهی هایش که از رونق افتاد
بیا و انتهای شعر مرا مهر و موم کن..
شعری که
در پایان هر بیت دلش به حال تو بسوزد
فرصتی برای ذهن مخاطب پیدا نمی کند..
شاید برای همین است
که من، هرگز شاعر خوبی نمی شوم..