بد که دگر خوب نیست ای پسر خوب

بد که دگر خوب نیست ای پسر خوب
ای گل محجوب را برادر محبوب

تا مه کنعان من به چاه فراق است
کلبه ی احزان خوش است و ناله ی یعقوب

آنکه چو خضرم هوای آب بقا داد
همت خضرم نداد و طاقت ایوب

گل به نسیم از حجاب غنچه برآمد
چون به حجابی تو ای بنفشه ی محجوب

با گل بی پرده عشقبازی بلبل
بی تو مرا پایمال کرده به سرکوب

سرو دلارای من تو باغ بیارای
تا گل و یاس و سمن شود همه جاروب

در چمن آشوب زلفکان تو خواهم
ای سر زلف تو هر خمی چمن آشوب

گر همه باد بهار وصل تو باشد
غنچه ی عشق و امید بشکفد از چوب

هر ورق گل که بوی عشق و وفا داشت
بوسم و بویم به یاد نامه ی محبوب

صفحه ی طوفان سیاه مشق چلیپاست
این ز من تیره بخت سوی تو مکتوب

مویه کنم در حصار دشمن غالب
همره سازی که زد مخالف مغلوب

چشم محبت به عیب خلق نبیند
این همه دیدن بهل به دیده ی معیوب

آینه ی شهریار ساده و صافی است
آه که بد می کنی تو ای پسر خوب