از آداب مهمّه قلبیّه عبادات،خصوصاً عبادات ذکریه طمأنینه ا

از آداب مهمّه قلبیّه عبادات،خصوصاً عبادات ذکریه طمأنینه است. و آن عبارت است از آنکه شخص سالک عبادت را از روی سکونت قلب و اطمینان خاطر بجا آورد.زیرا که اگر عبادت را با حال اضطراب قلب و تزلزل و با عجله و با اختلال حواس بجا آورد،قلب از آن عبادت منفعل نشود و آثاری از عبادت در ملکوت قلب حاصل نشود و حقیقت عبادت،صورت باطنیّه قلب نگردد.و یکی از نکات تکرار عبادات و تکثار اذکار و اوراد آن است که قلب را از آن ها تأثیری حاصل آید و انفعالی رخ دهد تا کم کم حقیقت ذکر و عبادت تشکیل باطن ذات سالک را دهد و قلبش با روح عبادت متحد گردد.و اگر عبادتی چنین باشد که قلب را از آن به هیچ وجه خبری نبود و از آن آثاری در عالم باطن پیدا نشود،در عوالم دیگر محفوظ نماند و از نشئه ملک به نشئه ملکوت بالا نرود.....
و در حدیث شریف است که« هیچ چیز پیش خدای تعالی محبوب تر نیست از عملی که مداومت بر آن شود گرچه آن عمل کم باشد.