شیخ صدوق رحمت الله علیه در کتاب عُیون اخبار الرضا علیه ال

شیخ صدوق رحمت الله علیه در کتاب عُیون اخبار الرضا علیه السلام) می نویسد: داود بن سُلیمان از حضرت امام رضا علیه السلام و آن حضرت نیز از پدران گرامیشان علیهم السلام از امیرالمؤمنین حضرت علی علیه السلام نقل میکند که حضرتش فرمودند:

رسول خُـدا(ص) به من فرمودند: روز رستاخیـز، حسابرسی شیعیانمان به مـا واگذار میشود. پس هر کس که میان او و خُـدایش گُنـاهی باشد، مـا در مورد آن داوری می نمائیم و هر چه مـا داوری کُنیم آن پذیرفته میشود، و هر کس که میان او و مردُم گُنـاهی باشد، از مردُم برایش طلب عفو و بخشش می نمائیم و او را به خاطر مـا می بخشند، و هر که میان خودش و مـا گُنـاهی داشته باشد، مـا از همه بر عفو و بخشش سزاوارتریم که از او عفو کرده و ببخشیم.

در روایت دیگری حضرت امام مُحمّد بـاقر علیه السلام میفرمـایند: پدرم از جدّم رسول خُـدا(ص) حدیث کردند که: در روز قیامت منبرهائی از نـور برای انبیـاء نصب مینمایند و منبر من از همه بلند تر است. آنگاه خُـداوند میفرماید: ای مُحمّد(ص)! خُطبه بخوان ومن خُطبه ای می خوانم که هیچ یک از پیامبران نشنیده باشند و پس از آن برای اوصیـاء منبرهای نورانی نصب مینمایند و منبر وصیّ من علی بن ابی طالِب علیهما السلام از همه ی منبرها بلندتر است و بدستور حقّ جلّ و علی خُطبه ای می خواند که اوصیاء نشنیده باشند. جبرائیل(علیه السلام) نـدا میدهد که: هــان! اهل محشر؛ سرهایتان را به گریبان کشید و دیده های خود را ببندید، همـانا فــاطمه(علیه السلام) به جانب بهشت عبور می کند. سپس فاطمه ی زهرا(علیها السلام) در مُلازمت فرشتگان با جلال و جبروت بر در بهشت فرود می آید. پس فاطمه(علیها السلام) توقف می نماید و التفاتش به جانب صحرای محشر است. خطاب میرسد: ای دُختـر حبیب مـن! اینک که دستور داده ام به بهشت بروی، نگران چه هستی؟ و او عرض میکند: ای پروردگار من! دوست دارم چنین روزی مقام و منزلتم نزد اهل محشر معلوم گردد. در این وضعیت نـدا میرسد: ای دُختـر حبیب من! برگرد و در مردُم بنگرو هر کس را که در قلبش دوستی تو یا یکی از فرزندان تو هست را داخل بهشت گردان.

رسول خُـدا( صلّی الله علیه و آله و سلّم) فرمودند: روز رستاخیـز، حسابرسی شیعیانمان به مـا واگذار میشود. پس هر کس که میان او و خُـدایش گُنـاهی باشد، مـا در مورد آن داوری می نمائیم و هر چه مـا داوری کُنیم آن پذیرفته میشود، و هر کس که میان او و مردُم گُنـاهی باشد، از مردُم برایش طلب عفو و بخشش می نمائیم و او را به خاطر مـا می بخشند، و هر که میان خودش و مـا گُنـاهی داشته باشد، مـا از همه بر عفو و بخشش سزاوارتریم که از او عفو کرده و ببخشیم.