.

.
زحل دومین سیاره ای است که در منظومه شمسی شکل گرفت.
این سیاره در مکانی از منظومه شمسی شکل گرفته که آب فقط بصورت یخ یافت میشود، این بخاطر فاصله زیاد از خورشید است.
تحت تاثیر جاذبه، این یخ ها با سنگ ها برخورد کردند و به هم متصل شدند. این ادغام، کره ای را به اندازه بیش از ۱۵ برابر زمین را شکل داد.

در منطقه شکل گیری زحل، گازهای زیادی وجود داشت این گازها کم کم جذب زحل جوان شدند. سیاره ای از جنس یخ و سنگ را تجسم کنید که حالا دارای اتمسفر است. ابعاد این اتمسفر را اصلا با زمین مقایسه نکنید. چون جو زمین فقط صد کیلومتر عمق دارد. اتمسفر وزن دارد و به سطح سیاره فشار وارد میکند، پس توانستند به یخ و سنگ در زحل فشار بیاورند.
گازهایی مثل هلیوم و هیدروژن که از شکل گیری خورشید باقی مانده بودند.
این گازها سبک تر از آن بودند که سیارات کوچکتر بتوانند آنها را حفظ کنند. ولی جرم بزرگ زحل جاذبه زیادی داشت و این گازها را به سمت خود کشید. تریلیون ها تریلیون تُن هیدروژن و هلیوم به دور سطح سنگی و یخی زحل جمع شد.
فشار زیاد ناشی از وزن این گازها، سنگ و یخ را چنان حرارت داد تا هسته تشکیل دهنده درخشان شد.
فشار جو زحل ده میلیون برابر فشار روی زمین است. در این فشار، ماده به اشکال عجیبی درمی‌آید. یعنی سطح جامد دیگر معنایی ندارد.
هرچه به هسته نزدیکتر شویم گازها رفتار عجیبتری دارند و به سمت مایع شدن پیش میروند. هیدروژن به صورت نیمه مایع درمی‌آید.

زحل به حدی بزرگ شده بود که ۵۰۰۰ زمین را در خود جای میداد. با فشرده شدن گازها اکنون حجم زحل ۷۶۰ برابر زمین است. اما ۹۵ برابر زمین جرم دارد.
هنوز ماده ای شناخته نشده که بتواند از فشار اتمسفر زحل فرار کند و به هسته آن برسد ولی طبق شبیه سازی ها هسته این سیاره چیزی بین مایع و جامد است.

نویسنده: امین ترابی