خدا نکند پای گذشته زنی ،کمی لیز خورده باشد، مگر می گذارند

خدا نکند پای گذشته زنی ،کمی لیز خورده باشد، مگر می گذارند روزگار آینده اش سفید شود؟ مگر می گذارند برای دلش جایی برود ؟
مگر می گذارند برای خودش دستی به صورت بکشاند ؟ انگار نه انگار زبان دروغ خودشان باور احساسش را خراب کرد. تا آنجا که بتوانند عقل و احساسش را کوچک می کنند خیالت راحت این و آن ایمانشان هیچ فرقی ندارد میخواهد سر به زیر و پاگیر مسجدی باشد
می خواهد دکتر شده دنیای غرب
هر کدام مهر خدایی به پیشانی چسبانده و به میزان طمع خویش قاضی می شوند. راه برود می گویند ، راه نرود می گویند
بخندد میگویند ، بگرید می گویند

آنقدر ادامه اش می دهند تا می شکند
تا چین بر پیشانی اش نقش می زند سرخاب و سفیداب صورتش که می رود رهایش می کنند و می روند تا
مهر خدایی خود بر زندگی زنی دیگر بگذارند.
این زن ها دیگر هیچ وقت زن نمی شوند، برای زندگی کردن مردی می شوند از جنس خودشان، دیگر نگاه احساسش یخ می زند و به نگاه عاطفه دار هیچ مردی دلخوش نمی شود. این زن ها خودشان می شوند و تنهایی خودشان می شوند و غصه های مانده بر قلبشان.
این زن ها حصاری می شوند برای
هر نام مردانه ای. این زن ها برای همیشه تنها می شوند.
عجیب نیست
این زن ها زود پیر می شوند...