و کاش هرگز ندانی ،

و کاش هرگز ندانی ،

هوا چه بارانی است...

نفس چه سنگین ،

و کوچه ها چه بی حادثه اند...

و خانه زندانی ،

که پشتِ زنگار پنجره اش...



انتظار ماسیده ،

و کاش ندانی تمام این سال ها ،

مرگبارترین فصلها پاییز بوده است...

که بعد از تو...

رو به جاده ی شمال که میروم ،

نه عطرِ دریا سرشار ترم میکند...

نه بوییدن ساقه های برنج عاشق ترم...

نه اندوهِ پر ابهتِ سبزِ جنگل ،

شاعر ترم...



و کاش هرگز ندانی ،

مشقتِ شبهای بی تو را مانوس شدن ،

مرگی ست هزار باره...

محو شدنی غم انگیز...

آرام آرام بی امان ،

و هزار باره...