New post 💄🐈‍⬛

New post 💄🐈‍⬛
میشه چند لحظه از وقتتون رو بگیرم؟...

نه، این پست برای حمایت گرفتن نیست. پس لطفاً تا آخر بخونید.

از همون روزی که وارد ویپاپ شدم، تقریباً تنها بودم. هیچ حمایتی نداشتم و راستش... هنوزم ندارم. ولی چیزی که بیشتر از نداشتن حمایت ناراحتم می‌کنه، حس تنهاییه.

وقتی تازه اومده بودم، سعی می‌کردم دوست پیدا کنم. با همه با احترام حرف می‌زدم، به پست‌هاشون سر می‌زدم، براشون کامنت می‌ذاشتم، پیام می‌دادم، حالشونو می‌پرسیدم. واقعاً دلم می‌خواست یه دوست واقعی پیدا کنم؛ دوستی که فقط تا وقتی به نفعشه کنارم نباشه.

ولی هر بار یه اتفاق تکرار شد...

چند روز اول خوب بود. حرف می‌زدیم، می‌خندیدیم، فکر می‌کردم بالاخره یکیو پیدا کردم که می‌تونم روش حساب کنم... اما کم‌کم انگار وجودم براشون محو می‌شد.

نه پیامی... نه احوالی... نه حتی یه «سلام».

اگر من پیام نمی‌دادم، مطمئنم شاید ماه‌ها، شاید حتی یک سال هم یادشون نمی‌افتاد که دوستی به اسم آیری داشتن.

من اسم هیچ‌کس رو نمیارم، چون قصد سرزنش کسی رو ندارم. فقط دلم گرفته... خیلی بیشتر از چیزی که فکرش رو بکنید.

همیشه فکر می‌کردم ویپاپ فرق داره. چون همه‌مون یه علاقه مشترک داریم، یه آرزو، یه رویا. فکر می‌کردم اینجا شاید بشه دوستای واقعی پیدا کرد؛ دوستایی که فقط موقع نیاز یاد آدم نیفتن.

ولی انگار اشتباه می‌کردم...

یه سوال دارم...

واقعاً انقدر بی‌ارزشم که حتی یادتون نمی‌مونه یه پیام ساده بهم بدید؟

واقعاً انقدر سخت بود گاهی بپرسید: «آیری، خوبی؟»

شاید خودم هیچ‌وقت نگفتم، ولی خیلی وقتا منتظر یه پیام بودم. هر بار که گوشیم روشن می‌شد، ته دلم امیدوار بودم اسم یکی از دوستام رو ببینم... اما بیشتر وقتا فقط سکوت بود.

آدم از تنهایی خسته می‌شه؛ مخصوصاً وقتی وسط کلی آدم احساس کنه هیچ‌کس واقعاً حواسش بهش نیست.

همیشه سعی کردم قوی باشم. همیشه لبخند زدم. همیشه وانمود کردم ناراحت نیستم. همیشه گفتم «اشکالی نداره».

ولی بعضی شب‌ها واقعاً از خودم می‌پرسم...

شاید مشکل از منه؟ شاید اون‌قدری که برای بقیه ارزش قائلم، برای هیچ‌کس ارزش ندارم...

اگر تا اینجا خوندی، ممنونم. لازم نیست حمایتم کنی. لازم نیست فالو کنی. فقط اگر دوستی داری، گاهی یادش کن. یه پیام کوتاه شاید بیشتر از چیزی که فکر می‌کنی حال یه نفر رو عوض کنه.

همین...🤍 :::