تنهایی و غمِ غربت در جانش چنگ انداخت،غربتی که در میانِ شه

تنهایی و غمِ غربت در جانش چنگ انداخت،غربتی که در میانِ شهرِ آشنا گریبانش را گرفته بود.
چقدر انسان تنهاست...
مثلِ پرِ کاه در هوای طوفانی...