دلنوشته ای به دخترم ریحانه

دلنوشته ای به دخترم ریحانه
عمرم و برا ریحانم میذارم تا یادش بدم
اوج زنونگی،کنیزِ فاطمه (س)بودنه
نه خوشگل کردن برا نامحرم
نه لرزوندن زندگی همجنس خودش با آرایش و لباسای نامناسب
بهش حب علوی و فاطمی یاد میدم تا عاشق صفتای مولا علی بشه عاشقه غیرته علوی
تا بگرده وعشقشو از نوکرای حسین(ع) پیدا کنه همونایی که غیرت نااب علوی دارن
یاده ریحانم میدم ک چادرشو خودش انتخاب کنه؛براش از حرفای اطرافیان میگم وقتی مامان فاطمش چادرو انتخاب کرد
بهش میگم مامانم ریحانم این پارچه ی مشکی زخم زبون داره
مامانم ریحانم ،صاحب اصلی این پارچه ی مشکی
پروانه ی علی بود
پروانه ی علی زیر همین زخم زبونا سوخت
ریحانمو زیر سایه ی آقا(عج) یجوری تربیت میکنم ک لایق کنیزیشون باشه
یادش میدم ک مث حضرت رقیه عاشق باباییش باشه،عاشقه بهترین مرد زندگیه جفتمون
براش از خدا میگم تابدونه خدا همیشه کنارشه،بجای اهنگ گذاشتن و رقص و نی نای نای کردن،براش صوت قرآن میذارم تا دل ریحانم همیشه پاک بمونه

تقدیم به ریحانم
از طرف مادرت فاطمه
# أنا وریث خیمة الزهراء