به آب زده‌ام دستانم را

به آب زده‌ام دستانم را
به زلالِ نوازشِ رودی دخیل بسته‌ام
مگر آرامش ،
چیزی جز امنِ پناهِ توست

به زخم‌های دلم قسم
که هیچ رودی نبُرد احساسِ دستانت را
از لابلایِ واژگانِ دستانم
از میانِ شعرم
از نقطه تا ته خط ،
تمام تویی
تمام نمی‌شوی
به دریا ریخته‌ای
با جاریِ رود به آغوشِ امنِ تو روان شده‌ام

آسایشی‌ست در تو غرق شدن
امنیتی‌ست صدایت
باز هم برایم بگو ،
تنها دلیلِ زندگی‌ات منم
بگو برای تو جان می‌دهم

من با کلامِ تو
نفَسِ حبسِ سینه‌ام را
آزاد بیرون می‌دهم

نفس را می‌کِشم تا نهایت زندگی
ثانیه‌های دور بودنت را ،
به امنیتِ دوست داشتنت ،
به آب می‌دهم

من هر روز چند بار ،
دسته گلِ نبودنت را
به عشقِ داشتنت

به آب می‌دهم

#مرجان_شریفی
دیدگاه ها (۴)

😘❤️💔😘پاییز که می‌رسد،جهان آهسته‌تر نفس می‌کشد؛انگار خداوند، ...

🌱پاییز که می‌رسد،جهان آهسته‌تر نفس می‌کشد؛انگار خداوند، پیش ...

✦ اولین گناه ✦فصل سی‌ونهم: باغِ ما---سال‌ها بعد.عمارتِ دِه‌گ...

پرنسس ناخواسته

.#دلیاخــــــــلاقم ...............    حکم ميکــــــنه.........

***### 🖤 **Part 4: شطرنجِ خونین**لرزشِ خفیفِ دستانم رو زیرِ ...

dark life = 38

هم‌سلولی خطرناک(part1) دیوارهای سلول مثل پوستی بودند که سال‌...

اسم: عشقی گمشده در تاریکی جنگل ... پارت ۱۷ ،(زبان راوی )در ق...

پشتِ دیوارِ سردت«اگه ازم متنفری، فقط بهم بگو؛ چرا هر روز کار...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط