چند روزیست که روی لب هایم ، چیزی به جز لبخند

چند روزیست که روی لب هایم ، چیزی به جز لبخند

تلخ نقش نبسته...

شاید هم چند هفته است...

شاید هم چند ماه...

هر چه که هست ،

فقط میدانم مدت زیادیست که لبخند هایم پوزخند و خنده هایم

بغض شده اند ...

هرچند همیشه از درون می گریم...

هر از گاهی در آیینه نگاهی به خود می اندازم و می پرسم

: آیا این منم؟!

این همان منم که هر کجا که بودم ،

نمی گذاشتم لبخند از روی لب های کسی پر بکشد و غم توی

دلش خانه کند؛

که خود حالا ،

فقط گاهی به تقدیر خویش ، پوزخندی می زنم...!؟!؟

روزگار برای همه ساز های مختلفی کوک می کند...

برای برخی بیش و برخی کمتر...

اما انگار من صدر نشین گروه اولم...؛

که درست هنگاهی که داشتم روی خاطراتی که روی

ذهنم حک شده بودند ،

پارچه ی فراموشی میکشیدم

روزگار تلنگری مهیب به من زد...