.

.
رنج گرانم را به صحرا میدهم،صحرا نمی گیرد
اشک روانم را به دریا می دهم دریا نمی گیرد

تا در کجا بتکانم از دامان دل این سنگ سنگین را
دلتنگیم ای دوست!بی تو در جهانی جا نمی گیرد

با سنگ ها می گویم آن رازی که باید با تو می گفتم
سنگین دلا،دستت چرا دستی از این تنها نمی گیرد

#حسین_منزوی
#شعر
دیدگاه ها (۷)

مرضیه جانم🌸کنارِ تو، انگار جهاناز تمامِ هیاهویش دست می‌کشد؛ز...

تو مپندار که من فکر تنم، نگران سرطان وطنم...این شعر از مجتبی...

در خواستی

دوستتـ دارمـ، مثل درختی که باران را. بی‌نیاز از دلیل، بی‌انت...

✧ᏕᎮᏗᏒᏦ✧ 𝟙 اگه اولش به فکر آخرش نباشی، آخرش به فکر اولش میوفت...

پدرم نیست ...

یادداشتی درباره شعر «باز به نام خدا» از «شهاب‌الدین موسوی» م...

این سخن برای آنکس است که او به سخن محتاج است

✦ اولین گناه ✦فصل بیستم: چیزی که نمی‌فهمیدم---بیدار شدم. و ا...

حاتم طایی را پرسیدند: «آیا در جهان کسی را دیده‌ای یا شنیده‌ا...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط