تو را

تو را
از پولیورِ پوسیده‌ات شناخت، مادر
پولیوری که هر گره‌اش را
گریسته بود
در شب‌های حمله
و بافته بودش
با پشمِ گوسفندانی که در غیابِ تو
خود به چرا می‌بُرد.

حالا دیگر سنگی بود
که نامت را بر خود داشت
و او می‌توانست تا آخرِ عمر
تحویلِ سال‌ها را
کنارِ تو باشد!

سال‌ها زیرِ خاک مانده بودی
و استخوان‌هایت فرقی نداشت
با استخوانِ هم‌سنگری سرماخورده
که پیش از وقوعِ خمپاره
پولیورت را
به او بخشیده بودی!

#یغما_گلرویی
#شعر