مشغول نوشتن تکالیف م بودم که صدایی شنیدم

مشغول نوشتن تکالیف م بودم که صدایی شنیدم
از اتاقم خارج شدم و رفتم داخل حیاط درست حدس زده بودم صدای اذان مغرب بود
که از بلندگوی نصب شده روی مناره مسجد به گوش میرسید
مثه بیشتر مواقع یه حس خاص و معنوی ی بهم دست داد
انگار خدا داره صدام میکنه و میگه بیا باهم حرف بزنیم
فعلا بیخیال کار و بار
و من... باز هم مثل همیشه با شور و شعف بیش از حدی به سمت حوض توی حیاط میرم
و وضو میگیرم.
تا با خدا حرف بزنم
فارغ از تمام کارها و اتفاقات
فقط خودم باشم و خودش

« صدای زدن های خدا رو نباید بی جواب گذاشت»