قسمت 14 از

قسمت 14 از

توضیحی کوتاه برای کسانی که اعتقاد دارند بعد رسول اکرم (ص) اصحاب از دین برگشتند بجز تعداد انگشت شماری...

حضرت علی (رض)... و آنها را به خاطر رسیدن به نعمتهای دنیا و آخرت، و بهره‏مند شدن از فضل و کرم خدا، چنین یاد می ‏کند: «واعلموا عباد اللّه! أن المتقین ذهبوا بعاجل الدنیا وآجل الآخرة، فشارکوا أهل الدنیا فی دنیاهم و... الخ».(1)

«بدانید ای بندگان خدا! متقین و پرهیزگاران رفتند و دنیا را واگذاشتند و روز واپسین را برگزیدند و با اهل دنیا، در دنیاشان شرکت کردند، امّا دنیاپرستان در آخرتشان شرکت نکردند. در دنیا به برترین شکل زندگی ‏کردند و از آن به بهترین صورت خوردند و همانگونه که خوشگذرانان از دنیا استفاده می ‏کنند، آنها نیز بهره‏مند شدند و همچون جبّاران متکبّر از آن گرفتند، سپس به توشه‏ای فراوان و تجارتی پرسود تبدیل کردند. هم از لذّت دنیا در دنیاشان بهره‏مند شدند و هم یقین داشتند که آنها فردا در آخرت، همسایه خدا خواهند بود. هیچ دعایی از آنها رد نمی ‏شد و از هیچ بهره‏ای هم بینصیب نشدند».

- و در جواب به معاویه، از مهاجرین چنین تمجید می کند: «فاز أهل السبق بسبقهم، وذهب المهاجرون الأولون بفضلهم».(2)  «سابقین به خاطر سبقتشان در ایمان، پیروز و رستگار شدند و مهاجرین نخستین، همراه با فضلشان رفتند».

- همچنین می ‏فرماید: «وفی المهاجرین خیر کثیر تعرفه، جزاهم اللّه خیر الجزاء».(3)

«همان گونه که می‏دانی، در مهاجرین خوبیهای زیادی نهفته است. خداوند به آنها بهترین پاداش دهد!».

- و در مدح أنصار نیز می ‏فرماید: «هم واللّه ربوا الإسلام کما یربی الفلو مع غنائهم، بأیدیهم السباط، وألسنتهم السلاط».(4)

«قسم به خدا! ایشان (انصار) با دستهای باسخاوتشان و با زبانهای تیزشان، اسلام را تربیت و پرورش دادند، همان گونه که کُرّه اسب از شیر گرفته‏ شده، تربیت می ‏شود».

- و انصار را در مقارنه‏ای با اصحاب خود و معاویه، چنین تمجید می ‏کند: «أما بعد! أیها الناس! فواللّه لأهل مصرکم فی الأمصار أکثر من الأنصار فی العرب، وما کانوا یوم أعطوا رسول الله ص أن یمنعوه ومن معه من الـمهاجرین حتی یبلغ رسالات ربه إلا... فلما آووا النبی‏ص و أصحابه، ونصروا اللّه ودینه... فأنتم فی الناس أکثر من أولئک فی أهل ذلک الزمان من العرب».(5)

«امّا بعد! ای مردم! تعداد شما نسبت به سایر مردم، بیشتر از انصار در عرب است. در حالی که آنها، آن روز از هیچ بخششی نسبت به پیامبر و مهاجرینی که با او بودند دریغ نکردند تا جایی که رسالات پروردگارش را تبلیغ کردند در حالی که دو قبیله‏ای بودند که از تولدشان چیزی نمی ‏گذشت. آنها نسبت به عرب بسیار کوچک و خردسال و کم‏ جمعیّت بودند، زمانی که پیامبر ص و اصحابش را پناه و خدا و دینش را یاری دادند، تمام عرب در مقابلشان ایستادند و به آنها نشانه رفتند، یهود بر علیه آنها هم ‏پیمان شدند. یهود و دیگر قبایل، دست به دست هم دادند و با آنها جنگیدند و برای یاری و نصرت دین خدا آماده شدند و لذا بین آنها و عرب جدایی افتاد و تمام پیمانهایی که با یهود داشتند، قطع شد و با اهل نجد و تهامه و مکّه و یمامه و دیگران، درگیر شدند و دین را به‏پا داشتند و تمام مشکلات را تحمّل کردند تا اینکه عرب، نسبت به پیامبر کوتاه آمدند و تسلیم شدند. پس جمعیّت شما نسبت به سایر مردم از آنان نسبت به عرب در آن روز بیشتر است».
(1) نهج البلاغه شرح دکتر صبحی صالح ص 383
(2) همان.
(3) همان.
(4) نهج البلاغه شرح فیض اسلام کلام 457 /نهج البلاغه شرح صبحی صالح ص 557
(5)الغارات ثقفی ج 2 ص 479-480

ادامه دارد.....

#سنی
#اهل-سنت