نگذار هرکس که آمد و ماندنی نشد تو را,دلت را,صداقتت را باخ

نگذار هرکس که آمد و ماندنی نشد تو را,دلت را,صداقتت را باخودش یدک بکشد..
که هروقت از سرِبی حوصلگی,ازسرِ نبودنِ آرامشی, آمد وسراغت را گرفت,حالت را پرسید,دلت را قل قلک داد و باز رفت و گم شد,تو بمانیو دنیایی اشک..
تو بمانی و چرا و اما و اگر...

آنکه میرود باید می رفته..
اصلا برایِ رفتن آمده بوده..
تو هم برو تو هم خودت را از لحظه هایش که هیچ,از فکرش هم بگیر..

تو باید تمامت بماندبرایِ اوکه تمامش تنها و تنها
برایِ توست.ماندنی هرجا میرود با تو میرود,تو هم نباشی خاطرت با اوهست...