نه هر حالی هوس باشد نه هر راهی ادب باشد

نه هر حالی هوس باشد, نه هر راهی ادب باشد/
نه هر ظلمت به تاریکی, نه هر روزی به شب باشد/

چنان بودی کنار من, خیالی در بهار من..
شود بوسه قمار من, به ان حکمی که لب باشد/

کجا من هم چنین باشم, ز شادی ها نه در غم ها..
کدام عشقی زمستان را, به باغ دل عنب باشد/

تو پرسیدی عجب با تو, شراب دل خروشان است..
که در مستی من از خنده, جهانم را عجب باشد/

خدای من کجا بودی؟ همان جایی که من بودم..!
نه کفرانی که دم گفتم, در ان یک دم که رب باشد/

در این اتش کدام شمعی, به سوز خود نمایان است..؟
نمی بینم دگر اهی, ز پروانه به تب باشد/

بیا از باغ رسوایم, در این ویرانه بی جایم..
به بازاری نمی ایم, که سود ان طلب باشد/

کویر دل درون من, خیالی در جهان دارد..
بهشتی در کویر حق, حقیقت را رطب باشد/