بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
محبت حقیقی : محبت آموختنی نیست و با درس و بحث محقق نمی شود.
زیرا محبت از مقولات ذهنی نیست، آن امری قلبی و منبعث از فطرت آدمی است. محبتی که از ذهن بر خیزد، یک نقشه است، یک فریب و ریاکاری است.محبت حقیقی تنها از فطرت الهی تو به ظهور میرسد. و آن محبتی است که برای چیزی نیست و بدنبال چیزی نمی باشد.
محبت، آگاهی می آورد : یکی از اصلی ترین مجاری دریافت آگاهی، محبت کردن است. وقتی دو شیء رابطه مودّت آمیز بر قرار می کنند به واقع انرژی های وجودیِ شان در هم تنیده می شود و این قُربِ باطنی باعث ایجاد معرفت و آگاهی می گردد. چنین آگاهی ای بسیار لطیف، عمیق و در عین حال کاربردی است.
اقتدار حقیقی تنها با ایجاد روابط محبت آمیز با هستی و پدیده هایش میسر می شود.
ای دوست، حسّ محبت به یک درخت، مجوز استفاده از انرژی آن درخت و آگاهی اش است. و این قانونی است که برای همه پدیده ها، از اعلی تا اسفل، جاری و مورد قبول است. و دقیقاً از این روست که دوستیِ خدا، اقتدار و آگاهی می آورد.
عشق و محبت : هیچ یک از بزرگان نگفته اند که دین، کینه و نفرت است. بالعکس، گفته اند که دین عشق و محبت است و بر آن تاکید کرده اند.دین خدا با کینه و نفرت جمع نمی شود. حتی آن برائت که در قرآن آمده به معنای کینه و نفرت داشتن نیست. آن به معنای دوری جستن از ناپاکی ها و پلیدی هاست. اعلان پاکی و دوری از آلودگی های ذهنی و اعتقادی است.
راه خدا با کینه و نفرت طی شدنی نیست. در شگفتم که بسیاری امروزه، چگونه و از کجا این همه کینه و نفرت را در خود جمع کرده و هر روزه در گوشه گوشه جهان با افتخار به نمایش می گذارند.
کارکرد محبت و نفرت : جهان با محبت، به یگانگی و وحدت می گراید و با نفرت به تفرّق و کثرت دچار می شود. خاصیت این جهان چنین است. آن ارواحی که اهل وحدت و خواهان آنند ولی در کثرت به دام افتاده اند، راه رهایی شان با محبت و گذشت گشوده می شود.
رفتنی را بگذار برود : وقتی قلباً احساس کردی کسی از تو دوری می‌کند، دیگر مزاحمش نشو. آزادش بگذار. نخواه که با محبت‌های صوری جذبش کنی. این کار اثری معکوس دارد. وقتی کسی رفتنی است، بگذار برود. انقدر به او نچسب. این چسبیدن‌های نامعقول مخرب است. بفهم که هرکس در زندگی ماجراها و سر نوشت خود را دارد. اگر آزادی دیگران را محترم بداری، تمامیت هستی آزادی تو را محترم خواهند شمرد. پس هیچگاه به زور کسی را نگه ندار. به زور به کاری وا مَدار. عشق و محبت و رستگاری با زور ایجاد نمی‌ شود. نشده و نخواهد شد. آن مقوله‌ای دیگر است.