.

.
ماه،
شبگردی آواره ا‌ست
كه چادرت را کنار می‌زند
خورشيد،
دیوانه‌ای
که خود را به جنون ظهرگاه بیابانت می‌زند .. من اما نه ماهم، نه خورشيد
یک شب تو را از قبيله‌ات می‌دزدم
و شمشير می‌كشم
به روی برادرانت
تا فراموشت كنند !




آرش شفاعی