نبار باران...

نبار باران...
مرا غمگین و گریان می کنی.
.
.
نبار باران...
که پروانه ی عاشق به دیدار گلش آید.
.
.
نبار باران...
که چترم پاره است از غم.
.
.
نبار باران...
پروانه خواهد مرد.

نبار باران...
.
.
نبار باران...
زمین جای قشنگی نیست!
من خود اهل زمینم...
گل با آنکه عقد زنبور است
ولی از آن طرف
پروانه را نیز دوست می دارد...!!
.
.
نبار باران...
من خود اهل زمینم...
می شناسم این زمین را.
این همه ناباوری را.
حالم به هم می خورد از این هوا!!
و مردم آن شهری که
مثل هوایش بی وفا شده اند...

گاهی آنقدر پاک که باورش سنگین است.
گاهی آنقدر آلوده که
به قصد گرفتن نفسم آمده است.
.
.
نبار باران...
(دلم به حالت میسوزد...)