در عشق اگر عذاب دنیا بکشی

در عشق اگر عذاب دنیا بکشی
با اشک به دیده طرح دریا بکشی

تا خلوت من هزار غربت باقی است
تنها نشدی که دردتنها بکشی

به ساز من که می رقصی
قیامت می کنی به به

چه طوفانی به پا کردی
قلم شاید تو هم مستی

زمین مست زمان مست
مخاطب مست شعرم شد

بنازم دلبریهایت!
قلم، الحق که تردستی
‌
اما
ای همه باور من در پی یک آه بلند
جان من بسته به لبخند تو شد باز بخند ...