زندگی را از نفس بیتاب کردم چو شمع

زندگی را از نفس بیتاب کردم چو شمع

از چه گل در آتش این خاک و خون بی آب کردم چون شمع

تا تو رفتی دور از من ، من بمرگ خویشتن
زندگی را در فراقش بی‌تو چون سیماب کردم چو شمع

تا به کی در حسرت وصل تو ای ابر بهار
دیده را پر اشگ و دل پر در و گوهر ناب کردم چو شمع

گر تو رفتی از برم ، ای یار شیرین سخن من
جان و دل را از غم و اندوه تو خوناب کردم چو شمع

گر تو رفتی از برم ای ماه تابان بی‌قرینی
من درین غم ، خویش را بی‌یار و بی‌انباز کردم چو شمع