چه درد آور است اين باريدنها

چه درد آور است اين باريدنها

و كس نداندبا کدام تب

اينگونه مي سوزم و مي نوسيم؟!

چشم بر راه آمدن هايت

تو را در حلقوم تنهايي ناليده ام

زمزمه هايم را مي شنوي؟؟

من از هزاره ي افسوسها مي آيم

نشاني ام را از مهتاب بپرس!

در عمق تيره ي شب

در هر طلوع و غروبي چشم به راه توام...

بيصدا، نرم و خاموش

مي خواهم در صحراي خيالت محو شوم

در پيچ و خم نگاهت غرق...

و دردهاي كهنه ام را در زير آسمانت

با فريادهاي بيصدايم فرياد كنم

كاش بداني چقدر نياز به گم شدن دارم

آه...چه لذتي دارد در اين ناليدنها

براي نداشتن تو...گم شوم...