تو درخت روشنایی،گل مهر برگ وبارت،

تو درخت روشنایی،گل مهر برگ وبارت،
تو شمیم آشنایی،همه شوق ها نثارت؛

تو سرود ابر وباران و طراوت بهاران،
همه دشت انتظارت؛

هله ای نسیم اشراقِ کرانه هایِ قدسی،
بگشا به روی من پنجره ای ز باغ فردا؛

که شنیدم از لب شب،
نفس ستاره ها را؛

دلم آشیان دریا شد و نغمه صبوحم،
گل و نکهتِ ستاره؛

همه لحظه هام محراب نیایش محبت،
تو بمان که جمله هستی به صفای تو بماند؛

شب اگر سیاه و خاموش چه غم که صبح ما را،
نفس نسیم بندد به چراغ لاله آذین؛

به سحر که می سراید ملکوت دشت ها را...






«شفیعی کدکنی»